მეგობართა კლუბი


მეგობართა კლუბი – ერთობლიობა საერთო მიზნების განსახორციელებლად , სიყვარულითა და მშვიდობით !

down-syndrome-guild-image-2

დაუნის სინდრომის გამომწვევი მიზეზი დადგენილი არ არის.
დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვი შესაძლებელია ეყოლოს ნებისმიერ ადამიანს სოციალური მიკუთვნებულობის, რასისა და ასაკის მიუხედავად.
ყველა სხვა ბავშვის მსგავსად, დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვი საკუთარი შესაძლებლობების, ტემპის, მიხედვით სწავლობს და აქვს ინდივიდუალური მსგავსებები და განსხვავებები.
დაუნის სინდრომი არ არის დაავადება (იგი სინდრომია, მდგომარეობა).
დაუნის სინდრომი არ არის მემკვიდრეობითი.
დაუნის სინდრომი თანაბრად გვხვდება გოგოებშიც და ბიჭებშიც.
წინასწარ ვერ იტყვი, როგორ განვითარდება დაუნის სინდრომის მქონე ესა თუ ის ბავშვი.
ბავშვს ან აქვს დაუნის სინდრომი, ან არა. ეს ყველაფერი ქრომოსომებზეა დამოკიდებული.
ყველა ბავშვის მსგავსად, დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვები სხვადასხვანაირები არიან და თავისი სუსტი და ძლიერი მხარეები აქვთ.

დაუნის სინდრომის მქონე ადამიანების გონებრივი და სოციალური შესაძლებლობები ჯერ კიდევ არ არის სათანადოდ შეფასებული. ადრეული განვითარების პროგრამების, ჰარმონიული ატმოსფეროს, კარგი პედაგოგებისა და განათლების, ასევე პოზიტიური მოლოდინების შემთხვევაში, დაუნის სინდრომის ბავშვებს ექნებათ შესაძლებლობა თავიანთი პოტენციალი სრულად გამოავლინონ. რა თქმა უნდა, ამის თქმა სხვა ნებისმიერ ბავშვზეც შეიძლება.

 

თითები


სივრცე წერტილოვანი.

ტილოა ცხოვრება  ჩემი, რომელიც არ დევს სამხატვრო აკადემიაში..არ ვიცი სად დევს ან კიდია მაგრამ იქ არა სადაც ტილოს ესიამოვნებოდა ყოფნა, იმედიანად მაინც იგრძნობდა იქ თავს ხომ?! ))

ფერები აისახება ხოლმე მასზე მაგრამ რომ იწვიმებს ხომ ვიცით რომ წაიშლება და აირევა… ისიც ვიცით რომ თეთღი აღარ იქნება , ვეღარ იქნება იმიტომ რომ წვიმა გარდაქმნის სითეთრეს გაურკვეველ ,ბუნებაში არ არსებულ ფერად…

ბუნებაში შავი ფერი(ც) არ არსებობს, ჩვენ აღვიქვით ის შავად არა?

ხოდა შემდეგ როცა გაურკვეველი ფერი დარჩება ტილო გაურკვეველ პიროვნებასთან ან პიროვნებებთან ერთად მერე არვიცი…

ხო და შემდეგ რაც არ უნდა დაიხატოს მასზედ, იქნება ისეთი სასიამოვნო აღსაქმელი როგორც ეს შეიძლებოდა ყოფილიყო თეთრზე?! ))

იწყება ახალი რაღაცეები.. ვითარდება და დასასრულს უახლოვდება.. “ხომ შეიძლებოდა … ”

ფიქრია ყველაფერში…რისთვის მარა მაინც ფიქრობ ..

თითებს ვუყურებ გაუგებარ თითებს, მათ ეტყობათ რომ გამოიარეს, იმასაც გრძნობენ რომ გამოივლიან..

უცებ ხდება ხოლმე რომ ხელი აღარ იკავებს მიკროფონსაც ისე როგორც შეგრძნებით იყო ეს პირველად, მეორედ, მესამედ და ასე შემდეგ.. მერე ხელები მას მიაბარებს “სტოიკას” .. ფიქრობს რომ ხელებს სითავისუფლე უნდება და იქნებ ჰაერი, სინათლე, ნოტები შეუშვას თითებს შორის არა?.. ამას ფიქრობს და აკეთებს თითებით მღერის თითქოს.. ისტორიას ხაზავს ჰაერში თითებით, მათ გამოიარეს მაგრამ ყველაზე სასიამოვნო მომენტში როცა კულმინაციაა თითქოს ჩამორჩენას იწყებენ რადგან ახსენდებათ რომ გამოიარეს და კიდევ ხომ უნდა გამოიარონ. არაა?

“ჩვენ ვიცით რომ შენ ცხოვრობ მუსიკაში”

მართლა?? ))) თითებმაც იციან ეს თან ვფიქრობ უკეთ …

ხელის გული ))

ის ისეთი მართალია, ის საერთოდ არ , ვერ იტყუება.. მას ენდობით? მას გრძნოობთ? ))

მე რუქა მაქვს ხელის გულზე..

ამჯერზე მეტს აგარ ვწერ. წერტილს ვერ ვიტან ტიპი გონია თავისი თავი მარა ვინ აცდის… BBFlyRearlarge hh

გაბწყინება 1


ირწყმევა ყველაფერი ერთმანეთში და ხდება არაფერი.

გამჭვირვალე ხდება ერთდროს ღირებული რა და ვინ (ც).

წამივით გადის უკვე დღე, წუთივით კვირა, დღესავით თვე , თვესავით წელი, წელივით ცხოვრება (არსებობა)…

დეპრესია არა, ქაოსში მოხვედრა კი.

ვიკარგები, მერე ისევ ვპოულობ თავს მაგრამ რეალურად ვერ ვხედავ სხეულს, მხოლოდ ანარეკლას სხვისი თვალის გუგიდან…

ტვინში თითქოს უმცირეს ნაწილებად დაიშალა ყველაფერი (არაფერი).

რაც დრო გადის მით უფრო იცვლება სახეზე ნაკვთები, სხვანაირად იცვლება, სხვა ხდება…

თვალებს ფერი ეცვლება, ხედვა ეცვლება, მზერა უფერულდება, სიმკვეთრეც აღარ სურს და სულს ეძებს , ამ დროს ფართოვდება გუგა მაგრამ ამაოდ ვერ პოულობს, სხვები უშლუან ხელს, სხვები გამუდმებით იქექებიან მასში, მას ეს არ სურს.

სხვებისთვის ხშირად იცვლის თვალი მის ნამდვილ არსს რადგან ასეა სამყარო  მაგრამ მას აღარ სურს ასე.

ვიღლები ქაოსით, სხვანაირად ყურებით, ყველაფერი მხვდება უფრო სხვანაირად თვალწინ, სხვა ერებში, სხვა ზომით.

საშინელებაა ამის მარტო გაზიარება, იქ მივყავარ სადაც უცნაური ნოტები მხვდებიან მარტო და ისიც ცივი, გაყინული.

ნოტები შედის არამარტო ყურიდან იქ, მთავარში და შემდეგ ვითიშები. ადგილს, მასას არ აქვს მნიშვნელობა იყინება ნათია, ეჯახება რეალობას და შეშდება,მერე ეშინია მაგრამ თან ახსენდება რომ არ უნდა შიშის ეშინოდეს, შიში მას საინერესო ჰგონია … ამ დროს უწევს გასვლა სხვაგან ან სხეულით ან სულით , მერე ახსენდება რომ მას დრო არ აქვს ამისთვის და აგვიანდება .. რეალობაში მოყავს ზარს რომლიდანაც იგებს რომ მას აგვიანდება და სადაა?

სად არის ნათია?! თუმცა ამის პასუხი არ აინტერესებს ჯერ… ყველაფერი წინაა

ყველაფერი არაფერია


მაგრამ არაფერი ყველაფერია?! არვიცი… ბოლო ხომ მაინც არაფერია..

ვვარსებობთ, ვარსებობთ და კიდე ვარსებობთ მიუხედავად იმისა რომ ჩვენ ვიცით და გვინდა.

არარეალობა, უაზრობა, უმისამართობა…

ყველაფერი ხდება არაფრისთვის. შევთანხმდით რომ არაფერია ბოლო.

ვხედავ არსებებს, ვხდეავ მათ შორის არსებულ სხვაობებს,საერთოს… დრო გადის და მე ვიგრუზები ჩემს საკუთარ თავზე დრო გადის და მე ვიგრუზები არსებობაზე. ცხოვრება მშვენიერია მაგრამ არა ასე, არა აქ, არა ამათთან, მე ეს ხომ გავაზრე უკვე.. ვიცი ბევრი რაღაც რაც ჩემთვის უკვე ცნობილია, მე ვიცი ბევრი სახელწოდების მთავარი არსი და არა მარტო ის განმარტება რაც ვიღაცისთვი იყო.. მოკლედ ვერ ვლაპარაკობ რადგან ვიწყებ და სხვას ვწერ აშკარად ხვას ვფიქრობ ამ დროს, მაგრამ არცარის იცით საჭირო ვინმემ იცოდეს რას ვფიქრობ სინამდვილეი ყველა ხომ ნიღბანია და მე რომ ნიღაბმოხსნილმა ვიარო ისინი ვერ მიცნობენ კი არა უბრალოდ ვერ მაღიარებენ, საერთო ვერ იპოვიან,,, მაგრამ მეც ხომ ეს მინდა რომ მე არ ვიყო კავშირშში მათთან ასე უფრო მალე არ მივაღწევ ჩემს მიზაანს? ჰმ , ჰმ , ჰმ…  ყველაფერი კარგად იქნება, რადგან ასე უმჯობესია 🙂tumblr_mr4seo66eA1soojiro1_500 30797868160056896837

არაფერი


ხევსურეთში ვიყავი, კარგი იყო, კარგი!

უფრო დავმძიმდი, უფრო ვიგრძენი დაღლა, უფრო ვიგრძენი წასვლის სურნელი!

მერე რა რომ ვიღლები ერთ დროს მაინც ხომ დაიღლება ყველა, ხოდოა მე მათზე ადრე დავიღლები,მათზე ადრე მეტკინება, მათზე ადრე მივხვდები და წავალ მაგრამ, მაგრამ!

ყველაფერი სწრაფად ხდება, ისე რომ ვერაფერს ვერ ვხვდები საჭირო მომენტში, როცა ვაანალიზებ უკვე საკმაოდ გვიანია! გვიანია ნიშნავს იმას რომ მორჩა, ვერაფერს ვერ შევცვლი,თუმცა ხშირად ისე ხდება რომ არც მეძლევა შეცვლის შესაძლებლობა.

დრო რომ გადის მგონია ისეთი ადამიანების არსებობას ვიგებ , რომლებიც ისეთები არიან რა, აი ისეთები , როგორებიც საჭიროა ჩემი არსებობის გაფერადებისთვის, მაგრამ ყველა ისეთი აღმოჩნდება როგორიც სხვა, როგორიც მასაა, მასას ნაწილებს ვუახლოვდები იმ იმედით რომ მასის ნაწილი არ არის მაგრამ მე რათქმაუნდა ვცდები! ! !

დრო გადის და მგონია, ჰგონია, ვფიქრობ, ფიქრობს, ადამიანები როგორი, უფრო სწორად არსებები როგორი ჩამოუყალიბებლები ვართ, როგორი უსწორ მასწორო, როგორი ვაჭრები!

რატომ და რისთვის და ეს ისევ და ისევ მხოლოდ ჩვენი ბრალია,ჩემი!

ბუნებას ვუვლიდი, ბუნებას ვუფრთხილდებოდი რომ მას ჩემზე ბრაზ მორეულს გონება არ გაფანტოდა!

ერთი მეუბნება რატომ იღებ ნაგავს, რომელიც იდება და მერე რა რომ ნაგავი დევს .. ნაგავი იქ სადაც ადგილი არებობს იყო ნაგავისგან მოშორებით და იევ ჩვენ , ჩვენ ვხდით გამორჩეულს ფარსად, საჯაროდ..რატომ ნაგავი როცა ის სხვას გთავაზობს და სხვას გაჩვენებს…

ყველგან სიყალბე როგორ უნდა იყოს , მაგრამ  გასაკვირი აღარც არის ჩემთვის! ყველგან ნიღაბი, მაგრამ მეც რომ ვცდილობ მის გაკეთრბას? ნუთუ ვერ გავუძლებ და მეც გავიკეთებ?! მერე სამუდამოდ შემძულდება ჩემი არსება , ნათია , რომელიც მასის ნაწილია!

ნუთუ მალე იქნება, მაგრამ ეს ხომ ცუდი იქნება, არვიცი რა მინდა, სად მინდა, არა კი ვიცი მაგრამ იქნებ მომბეზრდეს და მომინდეს ისეთივე არსებობა როგორიც ალხა, როგორშიც ყველა?!არვიცი.. ვერ ვიტან ამ სიტყვას არვიცი და მაინც როგორ მთავარ ნაწილს იკავებს ეს სიტყვა ჩემში , ჩვენში, თქვენში! არაფერი რა, არაფერი,აღარეფი, არაფერი!1459180_1388967728015530_468162616_n

კაიფი…


არაფერი, ყველაფერი. ჯამში მაინც არაფერი.

როცა ოდნავ მაინც დალეიცვლებვ ლუდს , ღვინოს ან არაყს და თაციუფლებასთან იწყებ ტრფობას, როცა შენს ნამდვილ მეს ხვდები რომლის ნახვაისე გსიამოვნებს როგორც ძალიან მონატრებული ადამიანის , მეგობრის ნახვა , რომელიც გიყვარს და აფასებ… როცა შენს რეალურს აძლევ უფებას თავდაუნებურად შენ რა ის სასმელი რომლის წყალობითაც ხდება ეს , ის მე საუბრობს და მოქმედებს რომელიც დაიბადა მაგრამ იმალება ისევ საკუთარი შეზღუდვების გამო. ზღუდავ და როცა რაღაცის მეშვეობით იცოდებ მას და ანთავისუფლებ როგორ მოგწონს თურმე მისი არსებობა, როგრ გიყვარდება ის და რგორ გინდა რომ მისი არსებობა გადეს რეალობაში არსება და არა ის რაც საზოგადოდ ცოცხლობს. სინამდვილეში კი ლეშია და ყარს!

როცა მოწევ, დაბოლდები და იგივე ხდება რაც დალეულის დროს, პროსტა შეიძლება ეს უფრო ასწორებდეს?

იკაიფე, ანუ იცხოვრე რა.

იცვლება , ვიცვლები, სხვა ვხვდები, სხვაგან ვარ. გწყურია თავისუფლება, მაგრამ არ აკეთებ ამას იმიტომ რომ მყრალი ხარ . ვერაფერს ბედავ რადგან მშიშარა და უგუნურიარსება ხარ,კიდევერთხელ ვამბობ რომ ვყარვარ…

თავისუფლება მინდა. სიზმარს რომ ნახავ და გამოიღვიძებ და ეს გსიამოვნებს რომ სიზმარი იყო და ამის დასატკიცებლად წყალს ითხოვ რომ დალიო და შეიგრძნო ის მასა რომელიც აცუვებს მილებს, უჯრედებს სხეულს,არა სულს! ასე მწყურია თავისუფლება ასე მინდა გამოსვლა ამ რეალობიდან წასვლა იქ სადაც მსურს რომ ვიყო და ვიარსებო!!!!smoke-6


 მდგომარეობა ზოგჯერ კარგი ზოგჯერ ცუდი, ხშირად ცუდი ასე ვიტყვი..

დრო თურმე მკურნალი არა დამვიწყებელია იმ მოვლენების საგნებისა და ადამიანების , რომელებიც ოდესღაც იყნენ გარკვეული დროით…

   დრო გადის იცვლება დამოკიდებულება და სიტუაცია, იცვლებიან ადამიანები ცხოვრებიდან… ყარს აქაურობა… როგორ გამიხშირდა ეს სიტყვა ყარს… მეც რომ ავმყრალდე .. ოუ არ მინდა,,, იქნებ მეც ვყაარვარ და უბრალოდ ვერ ვხედაავ.. ვახ ჩემიი

 გაურკვევლობა რაღაცეების მიმართ სულს მიმძიმებს, სულს მიკვეცავს!

ძალიან არ მინდა იქ სადაც ვარ, არ მინდა ისე ყოფნა როგოორც ახლა, მე არ ვარ სხვა და არ მინდა რომ გავხდე,, მე ვხვდები რომ იცვლება ჩემში ბევრი რამ მაგრამ ძალიან ნელა, თან ძალიან ნელა… მე მჯერა რომ წავალ და სხვა ვიქნები, ისიც მჯერა რომ ადამიანებს ვიპოვი და ცხოვრებას ერთ დღეს დავიწყებ უბრალოდ შეიძლება რომ ეს ხანმოკლე აღმოჩნდეს ალბათ იმიტო რომ გვიან დაიწყება…

 ორმაგი თამაში არის ის რომ არავინ წაიკითხავს და პროსტა ვწერ, სამმაგი თამაში მართლა არავინ არ წაიკიტხავს და ოთხმაგი თამაში როცას წაიკითხავს და თამაში იქნება ის რომ სინამდვილეში არ წაიკითხავს….large

კლავს


საცოდაობა ყველაფერი აქ, არამარტო აქ  მაგრამ აქ მე ვარ და ამიტომ ვგრძნობ რომ აქ! ყველაფერი ყარს, ყველგან ნაგავია, რა ბომჟები ვართ როგორ შეიძლება ნაგავი სანაგვეურნაში არ ჩავაგდოტ?! დედამიწა ვაქციეთ ნაგვის ურნად, ჩვენ ნაგავი ვართ, რომელსაც მალე გადაყრიან! რად მინდა აქ, ვისთვის ან რისთვის . ყველაფერი მზიზღდება, ყველა ფერი  !

ვნადგურდებით, ჩვენვე ვსპობთ არსებობას, რა გვეშველება.

ხშირად დამწყდა გული, ძალია… ახლაც სულ ახლახან.. არვიცი ამას როდემდე ავიტან, რთულია, რეალობის აღქმა რთულია ! ვიცდი ასე რომ მოხდებოდა, მაბრთხილებდნენ რომ აეც მოხდებოდა მაგრამ არ ვიჯერებდი არ მინდოდა დაჯერება ! memories

მოქმედება


წინასწარ თუ ვხვდებით რომ ასე შეიძლება მოხდეს ,რატომ არ ვმოქმედებთ ჩვენსასარგებლოთ, რატომ არ ვცვლით იმ რაღაცას, ვიღაცას, თუ ვიცით რომ ეს გადამწყვეტია ჩვენს ცხოვრებაში კონკრეტული ეტაპის?! ყველა ერთ ამბობს, სხვა ახალი და ნამდვილთან მიახლოებულის თქმა არავის არ სურს რადგან ეშინიათ თავიანთი თავის, ან იმ აღმოჩენის , რისი თქმაც მოუწევთ.

ამბობ რომ ასე,მაგრამ მერე ხვდები რომ თურმე ასე არ არის, მაგრამ ესეც არ არის მართალი რადგან სინამდვილეი ისეა როგორც თავიდაან გაიელვა შენს თავში რაღაცამ, მაგრამ დრო გადის და მოვლენებს ისე ვანვითარბთ რომ ხელსვე ვუშლით რეალობის აღქმას! ნეტავ რატომ, ან ვისთვის?!

რამდენი კითხვა რომლის პასუხსაც ვერავინ მეუბნება, ვერავინ მეტყვის იმიტომ რომ …

თუ ასე მოხდა გამითყდება ძალიან, იმიტომ რომ ასე მოხდა და ვერა არა იმიტომ რომ მოსალოდნელი იყო და ახლაც აქ ვწერ და არ ვმოქმედებ, ეს ლაწირაკი სამყარო კიდე ფიქრისთვის დროს არ გაძლევს, წამზომი ჩაირთო მაგრამ მხოლოდ მოქმედებისთვის!

ვმოქმედებ არასწორად ან მიახლოებულად! როდის შევძლებს სწორად მოქმედება ?

ალბათ კი არა რაღაც ეტაპამდე უნდა მიხვიდე ადამიანი , არსება უფრო სწორედ რომ გაეცნო მოქმედების დებულებას და სწორად ამოხსნა ის!

მათემატიკა ზუსტი მეცნიერება და აი  ისიც კი უძლურია ….

მოქმედება, მთავარი პრობლემა ჩემში!!!tumblr_lzmfe8bxPD1r223dgo1_400_large